Reconstrueren van oude kanten.
Met de kantkring “de Kantzolder” zijn we bezig kanten uit de catalogus van de fa. Kops uit Haarlem te reconstrueren. Het boekje is gedateerd in 1752. De kanten zijn dus uit 1752 of eerder. De catalogus met originele kanten is in het bezit van het Gemeentearchief van Haarlem.
Toen we er mee begonnen, zijn we eerst naar het Gemeentearchief geweest om de originele kanten te fotograferen. Daarna is ieder op zijn eigen manier begonnen om de kanten opnieuw te tekenen en te klossen.
Hoewel ik eerst ben begonnen de dradenverloop van een vergrote foto op calc-papier over te trekken, ben ik later de tekeningen in Illustrator gaan uitwerken. Ik volg hierbij de volgende werkwijze.
Eerst maak ik een scan van een foto, uit iPhoto afgedrukt op A4. Het is beter van een scan te werken als de foto op de computer op te blazen. Dan is de tekening niet meer te zien. Op de foto en dus de scan wel. Deze scan plaats ik in Illustrator, waarna deze layer op slot werd gedaan en gedimt tot 50%.
Eerst plaats ik op een nieuwe layer de speldenpunten aan de randen. In eerste instantie op de plaats waar ze volgens de foto moeten staan. Daarna kan je ze recht uitlijnen en verdelen.
Vervolgens wordt op weer een nieuwe layer de loop van de paren van de foto overgetekend. Dit werkt heel goed, beter dan het gebruik van transparant papier. Het grote nadeel daarvan is, dat als je het niet goed door het transparant heen ziet, je dit op moet tillen om de foto te bekijken. Bij het overtekenen in Illustrator is dat probleem opgelost. De foto is gewoon beschikbaar en kan makkelijk geraadpleegd worden. Het is voldoende om een rapport over te tekenen.
Een ander voordeel van het meteen tekenen in Illustrator is, dat als je de loop van de paren op een punt niet goed hebt ingetekend, dit gedeelte makkelijk uit de lijn geknipt kan worden en verbeterd. Niet gummen, geen vlekken en geen gum“kruimels”.
Ook de streepjes voor de draaiingen teken ik in een aparte layer. Op deze layer plaats ik ook de bijzondere merktekens en naast het schema hun betekenis.
Als dit allemaal is ingetekend, is het werkschema klaar. Het is goed om nu de rapporten op elkaar aan te laten sluiten. Hiervoor wordt alles geselecteerd en gekopieerd. Deze kopie wordt b.v. boven het origineel geplaatst. Van het origineel worden de lijnen zo aangepast, dat ze goed aansluiten op de onderkant van de kopie. Als dit klaar is, de kopie selecteren en verwijderen. Eerst bewaren en dan van het rapport een nieuwe kopie maken en deze onder het origineel plakken. Nu kunnen de lijnen aan de onderkant van het rapport aangepast worden, zodat ze op die van het kopie aansluiten. Hierna weer het kopie selecteren en verwijderen. Dit moet precies gebeuren, omdat de rapporten voor de kantbrief aan elkaar geplakt moeten worden.
Omdat alles in aparte layers staat, kan hiervan gemakkelijk
de kantbrief of prikking gemaakt worden. Je maakt een kopie
door het bestand onder een nieuwe naam te bewaren. Het rapport wordt verkleind tot de originele afmeting. Het
verkleinen gebeurt door het vastpakken van een hoekpunt
en deze diagonaal naar binnen
te brengen. In mijn geval was
het belangrijk, dat de breedte gelijk aan het origineel werd.
De lengte was niet zo goed te doen, omdat ik uitging van één rapport en er soms op de foto meer dan één rapport te zien was. Nu moet de kantbrief op lengte gemaakt worden door
het rapport te kopiëren en aan elkaar te plakken. Doe dit bij voorkeur op een vergroting van zo’n 300%. Dan kan je precies werken en schuiven tot allen precies aan elkaar past. Dit is belangrijk, want hoe preciezer
je werkt, hoe beter en mooier uiteindelijk je kantbrief wordt
en dus ook je kant.
Ik werk eigenlijk tijdens het hele proces op een vergroting van 200 tot 400%. Dit vergroot de precisie en verbetert het eindresultaat.